Dit is het verhaal hoe mijn afgelopen 2/3 jaren er ongeveer uit hebben gezien. Het is een heel verhaal, in Word 7 pagina’s. Ik heb het hier gepost als inspiratie voor iemand die zoekende is.
Lees het door als het je interesseert en lees het vooral niet als het niet boeit, alles is prima. Het is behoorlijk persoonlijk geschreven en ik wens er ook geen commentaar op, het is namelijk mijn verhaal.
Begin december 2019
Op mijn werk wordt een belangrijke aanbesteding binnen gehaald. De gene met een los contract (en ik dus ook)zijn blij. Grote kans dat we kunnen blijven. Gelijk komt de vraag bij mij op, wil ik dat wel? Maar goed het heeft veel voordelen, werk dichtbij huis, gezellige sfeer, werk wat goed te doen is naast een druk gezin. Ik heb mezelf al snel om gepraat. Ik ben ook blij dat er een aanzienlijke kans is dat ik kan blijven.
De werkgevers zijn terughoudender. We moeten eerst maar eens afwachten voor welke prijzen het aan besteed is.
Kerstborrel 2019
Er hangt een gezellige sfeer. Er wordt lekker gegeten en geborreld. Aan het eind van de avond komt de speech. Het is een verwarrend verhaal, maar de strekking is dat het financieel slecht gaat en dat zal voor het jaar 2020 gevolgen hebben. Oke, ik kom thuis. Ik kan waarschijnlijk toch niet blijven, het gaat slecht met de bv, verwarring al om.
Half januari 2020
Op een woensdag kom ik op mijn werk. Er heerst een gespannen sfeer. Er wordt her en der in groepjes gepraat. Er is iets gaande. Na ongeveer een halfuur kom ik er achter dat de vader van mijn leidinggevende plotsteling is overleden. Ik schrijf de onrust daar aan toe en ga door met mijn werk. Even later komt een andere leidinggevende bij me of ik even tijd heb. Het eerste wat in mij op komt is, o jee ik heb vast een mega grote van een fout gemaakt (in mijn branche is dat iets waar altijd een soort angst voor is) Dat zeg ik nog tegen een collega die naast me staat. Later hoor ik van haar dat ze zo met me te doen had, omdat ze wist welke boodschap ik zou krijgen.
Het gesprek, ze kunnen mijn contract niet verlengen tot onbepaalde tijd. Maar omdat ik farmaceutisch consulent ben willen ze wel kijken of er een mogelijkheid is dat ik wat extra werkzaamheden kan gaan doen voor de leidinggevende omdat 1 van hen met pensioen gaat. Mijn contract wordt verlengt tot januari of februari 2021.
Ik zie het als een leuke uitdaging en heb zoiets van ik zie wel hoe het loopt. Ik ga weer in de boeken kruipen om weer helemaal bij te zijn en alles op alles te zetten om te zien dat ik kan blijven als farmaceutisch consultent.
Half 2020
Na het gesprek niks meer gehoord. Ik heb nog steeds geen idee wat er van mij wordt verwacht in de functie als farmaceutisch consulent. Ik ben al lang blij dat ik niet iedere zondagochtend heb zitten studeren zoals mijn plan eigenlijk was. Ik krijg steeds meer het gevoel dat er niets van gaat komen.
September 2020
Ik ben inmiddels volop plannen aan het maken wat ik ga doen als mijn contract niet verlengt wordt. Daarbij voel ik me weer schuldig ten op zichten van mijn werkgever. Mijn focus ligt beslist niet meer op mijn huidige functie. Dit geef ik aan, met daarbij de vraag of er al meer duidelijkheid is. De boodschap die ik terug krijg van mijn leidinggevende is dat ik vooral voor mijn eigen toekomst moet kiezen.
Half september komt het “verlossende” gesprek. Mijn contract kan naar alle waarschijnlijkheid echt niet meer verlengt worden. Er is gewoon niet voldoende geld. Dat geeft me een dubbel gevoel, ten eerste super jammer dat ik de gezellige werkplek moet achter laten, ten tweede opgelucht dat ik eindelijk weet waar ik aan toe ben. En ten derde, yes tijd voor een nieuwe uitdaging. Al had deze boodschap wel verwacht, ben ik er toch wel door van slag.
Najaar 2020
Ik ben iemand die veel plannen in het hoofd uitkauwt voor ze naar buiten komen. Ik begin te leren dat het handig is om dingen op papier te zetten. Kost een stuk minder energie, omdat je niet alles hoeft te onthouden.
Ik ben vast van plan om me te gaan omscholen naar iets anders, maar wat. Dit keer moet het wel goed en moet het de baan voor de rest van mijn leven zijn. Is dat waar???? Ik kan me niet permitteren om me een jaar lang op te offeren voor een studie en dan er achter te komen dat het toch niet helemaal is wat ik voor ogen had. Dit kan ik niet maken ten opzichte van mijn man en kinderen.
Ik begin met informatie in te winnen bij het UWV. Hoe gaan dat soort trajecten, waar heb ik recht op. Daar kom ik nog niet veel verder mee, omdat ik geduld moet hebben tot ik daad werkelijk werkloos ben. Helaas, daar ben ik te ongeduldig voor. Dus ga op zoek naar een andere mogelijkheid. Ik kom er achter dat er vanuit de overheid geld beschikbaar is voor loopbaancoaching. Dat lijkt mee een leuk traject. Ik ga opzoek naar een loopbaancoach. Na een kennismakingsgesprek start ik met het traject. Waar ik veel zin in heb. Zie het als cadeautje voor mezelf. Aan de hand van opdrachtjes en het schrijven van mijn eigen biografie ga ik samen met de coach ontdekken wat er bij mij past op dit moment.
Onder tussen vraagt een schoonheidsspecialist of ik me niet om wil scholen tot schoonheidsspecialist. Waar ik op vraag of ze een collega zoekt. Haar reactie is, ja en niet zomaar een collega. Jij hebt de goede vipe voor het vak. Ik ben beslist niet altijd met mijn uiterlijk bezig dus ik ben best verbaast over deze reactie. Een enorm compliment. Ik heb best vaak gedacht kon dat mijn passie maar zijn. Dan kan ik lekker vanuit huis werken op de momenten die mij uitkomen. Dat moet toch heerlijk zijn.
Een week na dat verzoek komt een vriendin met de vraag of ik niet samen met haar een online platform wil opstarten voor het verkoop van simpele producten wat geld gaat opleveren doordat we veel volgers hebben. Ik ben totaal niet thuis is de sociale media. Jeetje, weer iets waarvan ik altijd gedacht heb, waarom kan ik niet gewoon iets simpels verzinnen waarmee ik mijn geld kan verdienen. Ik heb altijd de gedachte gehad dat ik daarvoor mezelf niet goed genoeg kan verkopen. Ik ben best een bescheiden persoon. Het bloggen is een leuke hobby en leerzaam traject in de praktijk over de online marketing. En ja mijn blogs staan online. Nog steeds met best met knikkende de knieën soms. Grenzen verleggen vind ik een leuke uitdaging.
Al met al, de deur ene deur gaat dicht en dit keer definitief. Ik blijf nog tot 31 januari. Maar er zijn al zoveel nieuwe, leuke, uitdagende dingen op mijn pad dat de motivatie voor mijn werk steeds verder daalt. Nog even en ik heb eigenlijk geen tijd meer voor mijn baan…
Ook mede door de lockdown zijn alle plannen even in de ijskast terecht gekomen. Daardoor heb ik me de laatste maanden toch nog gewoon op mijn werk kunnen focussen en heb ik gewoon fijne maanden gehad. Ook het loopbaantraject, gaat trager dan ik bedacht had. Ik kom tot de conclusie dat het ook tijd nodig heeft.
Laatste werkweek
En dan breekt de laatste week aan. Wat is het gek om afscheid te moeten nemen als het niet je eigen keus is. De collega’s zijn al volop bezig zich te richten op de toekomst. Dezelfde hoeveelheid werk moet klaar, maar dan wel met minder mensen. Hoe kun je dat in goede banen leiden. Natuurlijk, logisch, de trein gaat verder zonder mij. Ik moet zeggen dat dit echt heel raar voelt. Te meer omdat ik altijd veel plannen heb en ik ook dus ook plannen heb over hoe dingen anders aangepakt kunnen worden waardoor het mogelijk efficiënter wordt.
Ik heb een heel fijn afscheid gehad met veel lieve, waarderende woorden gehad. Dat is fijn, ik kijk ook met een warm gevoel terug naar mijn oud collega’s en werkgever.
En dan is het klaar, laatste dag is geweest. Ik ben dankbaar voor de tijd die ik in de apotheek gehad heb en kijk met opgeheven hoofd uit naar de toekomst. ’s Avonds thuis, toen de kinderen op bed lagen en mijn man en ik, zoals gewoonlijk, aan de keukentafel de dag nog even doornamen, kwamen er toch wel tranen.
Eerste weken thuis
Veel tijd voor verdriet is er niet. Met een huis vol kinderen die thuis les krijgen ivm met de corona lockdown zit je zo in de waan van de dag. In de eerste week van mijn werkloze bestaan was de laatste week thuis onderwijs. Dat ik thuis was, was een opluchting voor het hele gezin. Mijn man kon gewoon zijn werk doen en ik kon voor juf spelen, een mama juf hebben is toch veel fijner dan een papa meester. En ik, ik miste het enorm om even naar mijn werk te kunnen om even geen juf/moeder te zijn, maar gewoon Annelies. De kinderen waren het thuis onderwijs meer dan zat, en ik moest ook mijn draai vinden. Ik vond het een pittige week.
De tweede week was een soort van cadeautje van moeder natuur. Op zondag viel en een flinke laag sneeuw. Die week heb ik mezelf een soort van vakantie gegeven. Ik heb veel gewandeld en volop genoten van de sneeuw. Wat is de wereld een plaatje met sneeuw zon en ijs. Van mij had het nog wel een paar weken zo mogen blijven. Wij zijn echte wintersport fans, alleen al om dit soort plaatjes houd ik er zo van.
Voor mijn periode dat ik geen werk heb ik drie plannen.
- Op zoek naar een nieuwe uitdaging die past bij mij en goed te combineren is met mijn gezin, balans is het woord voor 2021.
- Het online platform op richten
- En mijn huis een grondig opruimen en ontspullen en daarbij alles schilderen en vernieuwen. Het is tijd na 14 jaar.
Altijd als je thuis bent, denk je: “O, ik heb zoveel vrije tijd dan ga ik dit, dat zus en zo doen”. Maar ja dat valt altijd tegen. Ook nu bij mij is het nog steeds zoeken naar tijd om te kunnen besteden aan mijn plannen. Het platform is een feit, maar dat moet natuurlijk wel input krijgen. Het opruimproces loopt, maar ik had verwacht dat het sneller zou gaan. Nu zijn mijn planningen altijd te krab.
Opzoek naar een nieuwe uitdaging, ook dit loopt. Ook minder snel dan gehoopt. Ook het loopbaancoach traject loopt minder vlot door de corona perikelen. Binnenkort kunnen we weer life afspraken maken met de coach, dat is in dit soort trajecten toch wel echt fijner dan online.
Wat wil ik nu eigenlijk
Mijn gedachte schieten alle kanten op. Zoals ik al eerder beschreven heb ben ik een echt te denker. O ja ik moest de dingen opschrijven. Er is van alles wat me leuk lijkt. Ik heb wel ontdekt dat er een rode draad zit in wat ik opzoek, namelijk contact met mensen.
Maar ga ik een opleiding volgen of toch met mijn ervaring als apothekersassistente op zoek naar andere functie. Een opleiding nlp of iets met psychologie trekt me wel heel erg. Maar als ik kijk naar wat ik al gedaan heb, heb ik ook al veel opleidingen gevolgd in die hoek. Zou het niet genoeg zijn om ergens ander aan het werk te kunnen met wat extra cursussen… Mijn hoofd tolt soms van de vele vragen en mogelijkheden. Dit maakt dat ik ook nog niet heel actief opzoek ben naar vacatures. Dit om 2 redenen, ik vind van alles wat me leuk lijkt en ik weet niet goed waar ik moet zoeken. Dit verlamt ook weer.
Jeetje, als ik dit zo opschrijf dat denk ik wat een wanhopig verhaal. Nou dat is het beslist niet. Ik zit even in een tunnel, denk proces, maar ik weet zeker dat er weer iets leuks op mijn pad komt. Wat volledig in balans is met mijn gezin. Mijn zoektocht stop niet voor ik dat gevonden heb.
Vacatures die worden aangereikt door je omgeving
Dan wordt ik gebeld door mijn broer, hij heeft op BNR een interview gehoord over het beroep als leefstijlcoach. Dit vind hij echt iets voor mij en belt daar over. Ja dit past ook echt wel bij mij. Toch ben ik er nog niet actief mee bezig. Ga ik dan aan het werk als zelfstandige, probeer ik bij een huisartsen praktijk aan het werk te komen of bij een ander medisch centrum. Weer veel vragen. Maar het is beslist een mogelijkheid dat hier mijn toekomstige werk ligt.
Dan komt mijn zus met een vacature voor Boeren voor Buren, een initiatief in Amsterdam dat mensen met een kleine portemonnee toch gezonde voedsel beschikbaar laten zijn. Namelijk door het rechtstreeks van de boeren te betrekken en door te verkopen. Wat een cool initiatief! Dit past bij mijn agrarische achtergrond en bij mijn hart voor mensen. Helaas kan ik de vacature niet meer terug vinden. Deze organisatie staat zeker op mijn lijstje om er een open sollicitatie naar toe te sturen, wellicht komt er een moment dat ze willen uitbreiden naar mijn regio. Of zoeken ze nog een keer iemand voor een bepaalde functie.
Iets wat me ook nog steeds heel erg leuk lijkt, is om me ook te gaan ontwikkelen al een loopbaancoach of decaan of iets dergelijks. Het lijkt me een ontzetten waarde vol beroep. Maar ook hier twijfel ik erg, ga ik dit doen als zelfstandige of toch ergens in loondienst. Welke opleiding heb ik er voor nodig. Er zijn er vele, welke kies ik dan. In mijn eerdere poging om als zelfstandige aan het werk te gaan heb ik gemerkt dat je bedrijf absoluut je passie moet zijn. Heb ik daar de rust voor, mijn gezin vraagt ook veel van me. Misschien is werken in loondienst dan toch wel gemakkelijker.
Dan komt er een vacature bij de gemeente Dronten voor medewerker op het klantcontact centrum. Deze wordt door meerdere mensen uit mijn netwerk toegestuurd. Dit lijkt me echt heel leuk. Daar ga ik een brief naar schrijven deze week. Helaas was ik niet degene die ze zochten, jammer. Gemiste kans voor hun 😉
Eigenlijk heb ik de rust nog niet echt gevonden om echt goed ergens op te focussen qua nieuwe functie. Hierdoor kan ik ook moeilijk tot een beslissen komen. Er zijn nog vele vragen waar ik het antwoord nog niet op weet. Het heeft even tijd nodig, maar de antwoorden komen vanzelf. Daar heb ik alle vertrouwen in.
Het UWV
Het UWV verwacht natuurlijk ook dingen van je. Ik wil geen kwaad woord spreken over de UWV. Zij doen hun werk. En hun werk is om mij zo snel mogelijk weer aan het werk te krijgen. Dat is hun taak natuurlijk ook. Ik heb ook altijd geroepen als er werk en je kan werken dat moet je gewoon aan het werk en hoef je niet je hand op te houden. Er komt vanzelf wel weer iets wat je echt leuk vindt.
Nu zit ik er zelf toch iets anders in. Ik ga niet voor minder dan werk wat ik echt leuk vind. Ik heb geen zin in werkhoppen. Dat kost me te veel energie. Deze energie heb ik nodig voor mijn gezin en verdient mijn gezin.
Ook hebben ze al voorzichtig aangegeven dat plannen om me om te scholen prima is, maar dat ik waarschijnlijk geen vrijstelling krijg van de sollicitatie plicht. Er worden op dit moment nog voldoende apothekersassistentes gevraagd. Voor omscholing is geen noodzaak, dus ook geen medewerking. Voor mij is het niet realistisch om en een opleiding te volgen en zoveel uur per week te werken. Nou ja, hoe dat verder verloopt zien we later wel weer.
Eerst moet ik maar eens beslissen wat ik nu echt wil en waar ik me op ga focussen. Mijn doel is dat ik september mijn plannen klaar heb en eventueel kan starten met een opleiding.
Toch geeft het me soms wel een onrustig gevoel. Ik wil open en eerlijke manier aan de eisen van het UWV kunnen voldoen. Tot nu toe lukt dat ook nog wel hoor. Ik doe natuurlijk ook niet niets. Ik solliciteer en ben volop bezig met een toekomstige baan. Het plan is alleen nog niet kant en klaar, het heeft even tijd nodig.
Het eind van het loopbaantraject
Het eind van het loopbaantraject is daar. De laatste opdracht die ik krijg is, schrijf je 5 allermooiste beroepen op. Ga daarbij alle opdrachten die je hebt gehad bij langs. Wat past er echt bij je.
Er komen best aardig wat beroepen uit:
Praktijk ondersteuner, haptonoom, osteopaat, mensendiep, fysiotherapeut, huidtherapeut, leefstijlcoach, jobcoach.
Alle beroepen hebben iets gemeen, namelijk sociaal, andere ergens mee kunnen helpen. Op welk gebied dan ook. Nu is het de keus welke kant ga je op.
Hoe kom ik tot het maken van een keus. Eigenlijk heb ik mijn lijstje direct beperkt tot 2 keuzes, namelijk: praktijkondersteuner of jobcoach of coaching in de arbeidshoek, kan op het afnemen van de assesments zijn.
Nu ben ik aan het onderzoek welke keuze het beste past. Dit levert bij mij direct een soort van blinde paniek op. Allebei zijn leuke vakken, maar welke wil ik echt. Daarbij krijg ik de opmerking maak de keus vanuit je hart (dus maak de keus met je gevoel) en niet vanuit je hoofd. Dit is echt de moeilijkste opdracht die ik tot nu toe gehad heb. Laat mij maar een biografie schrijven over mijn leven, in vergelijking met dit is dat een eitje.
Om iets van psychologie te gaan studeren staat al jaren op mijn lijstje, ik vind het super boeiend waarom mensen doen zoals ze doen en vragen zoals wat is er nu echt belangrijk in mijn leven.
Op het moment dat ik dat aan het overpeinzen ben roept er een naast me, “Mama ik moet plassen”, ja die kleine dreutel die is echt belangrijk in mijn leven, samen met de 3 al wat grotere dreutels. En natuurlijk mijn man. Toen ik dit in een van mijn eerste opdracht van mijn loopbaancoach opgeschreven had kreeg ik de vraag en waar ben jij dan. Ja waar sta ik. Ik wil graag een baan voor mezelf die ook in balans is met mijn gezin.
Als ik alleen geweest was, of zonder kinderen had ik me inmiddels ingeschreven voor de opleiding toegepaste psychologie. Maar een 4 jarige opleiding vergt wel erg veel van mijn gezin. Is er dan nog wel balans?
Om verder te onderzoeken wat ik echt wil is wil ik gaan mee kijken op verschillende werkplekken. Ben al een dagje met een kennis mee wezen kijken wat het werk als praktijkondersteuner inhoudt. Ja dit lijkt me echt leuk werk. Het is een hele voor de hand liggende keuze. Ik denk dat ik al veel kennis in huis heb. Maar de psychologie blijft maar ‘zeuren’ in mijn hoofd.
Dit moet ik echt verder gaan onderzoeken om een keus te kunnen maken waar ik achter sta. De tijd begint al wel een klein beetje te dringen. De vakanties naderen.
Om het psychologie ook te onderzoek ga ik een bedrijf benaderen die assessments afneemt. Ben heel benieuwd wat daar uit gaat komen.
Terwijl ik midden in dit proces zit, vraagt een vriendin of ik nog belangstelling heb om praktijklessen te geven op de opleiding voor apothekersassistente. Haar zusje geeft les op die opleiding. Daar wordt ik wel echt blij van. Het is een vacature voor iets van 8 uur, dat is niet veel, maar dat zou me heel goed passen. Dan heb ik ook tijd voor het bloggen, te bedenken wat ik wil en evt om te studeren. Maar helaas het blijkt dat de vacature al is ingevuld door iemand die eerder een open sollicitatie heeft gestuurd. Ik ben oprecht teleurgesteld. Deze organisatie krijgt ook van mij een open sollicitatie. Wie weet waar het nog toe lijdt.
Het zet me ook weer aan het denken, als ik een toch een baan kan vinden waar ik nu 8 uur kan werken. Dan kan ik mezelf ontwikkelen naar de plek wat ik wil. En de balans houden in mijn gezin. Dat zou top zijn. Is het zoeken naar de speld in de hooiberg, ik weet het niet. Over een jaar kan ik het je vertellen.
Juni 2022
Over een jaar vertel ik meer, dat is nu. Met het bloggen ben ik gestopt, dat was niet mijn ding. En ik merkte dat ik erg onrustig werd van de perfecte plaatjes op sociale media.
Maar ik heb wel een keus gemaakt en de speld in de hooiberg gevonden. Tenminste daar lijkt het nu wel op. In februari ben ik gestart met de opleiding toegepaste psychologie. Daarnaast word ik begeleidt door de loopbaancoach die mij geholpen heeft tot een aantal beroepen te komen.
Het staat nu goed voor, maar het is ook nog wat onzeker. We gaan zien waar dit verhaal eindigt.
Lieve groet,
Annelies